Poród naturalny czy przez cesarskie cięcie?

Wiele z nas w czasie trwania ciąży zastanawia się czy podoła wydać na świat dziecko o własnych siłach. Przyznam szczerze, że bardzo bałam się porodu naturalnego i gdyby to było możliwe od razu "załatwiłabym" sobie "cesarkę".  Naoglądałam się różnych programów o porodach i nie było tak różowo jak to zazwyczaj jest przedstawione w filmach i serialach. Im bliżej było rozwiązania tym większy strach mnie ogarniał. Tak naprawdę nie zdawałam sobie sprawy co mnie czeka. Każda z nas wie, że jest to ogromny ból, ale póki tego nie przeżyjesz nie masz pojęcia,że jest paraliżujący. Słyszałam o różnych środkach kojących ból, o różnych pozycjach, ale życie weryfikuje teorię przedstawianą na zajęciach w szkołach rodzenia czy z innych źródeł. Wiem, że każdy poród jest inny, każda z nas jest inna, tego trzeba się trzymać i nie zrażać się opowieściami o długich i wykańczających porodach. 

Jednak mój poród należał właśnie do tych długich i wykańczających. Zaczęło się niewinnie…dnia 17 kwietnia 2013 roku ok. 5:20 rano odeszły mi wody. Nie czułam żadnego bólu, dlatego z uśmiechem na twarzy oznajmiłam mężowi, że czas jechać do szpitala. Pogoda była piękna, drogi puste, a szpital niedaleko.  O 6:00 byłam już w szpitalu na pierwszych badaniach. Oprócz odejścia wód nic nie zapowiadało zbliżającego się porodu. Przyjęto mnie do szpitala na salę obserwacyjną, tam o ok. 9:00 rano ordynator zdecydował, że będzie trzeba dać mi coś na wywołanie porodu, bo jak wiecie dzidziuś nie może być długo w łonie matki po odejściu wód płodowych (grozi to zakażeniem). Ja uradowana, że już dziś zostanę mamą oznajmiłam moim najbliższym, żeby spodziewali się, że już dziś Staś przyjdzie na świat. Czas leciał, były już godziny popołudniowe a tu nic. Nikt się mną za bardzo nie interesował. Pojawiły się pierwsze skurcze, położna kazała chodzić, żeby przyśpieszyć poród (oprócz tej rady nie zastosowali żadnych środków na wywołanie porodu). Co jakiś czas sprawdzali na KTG jakie mam skurcze. Aż do 24:00 twierdzili, że są zbyt słabe, żeby położyć mnie na sali porodowej. Gdy ból stawał się co raz silniejszy wyprosiłam umieszczenie mnie na sali porodowej. Tuż po 24:00 dojechał mój mąż, by służyć mi wsparciem. Na początku nie było tak źle, byłam w stanie skakać na piłce (z pomocą męża), chodziłam pod prysznic dla złagodzenia bólu, zdarzały się żarty. Ale ból nasilał się z każdą godziną,a postępu w akcji porodowej nie było. Skurcze były tak silne, że czułam jak rozrywa mi dolny odcinek kręgosłupa (tzw. bóle krzyżowe). Nie byłam w stanie już ustać pod prysznicem, bo zwijałam się z bólu, nic już nie łagodziło tego bólu (tzw. gaz rozweselający był na nic, bo z bólu nie mogła nawet złapać porządnie ustnika). Mijały kolejne godziny, a rozwarcie już dawno zatrzymało się na 4 cm i za nic nie chciało ruszyć dalej. Krzyczałam okropnie, bo ból był nie do zniesienia, a lekarze ciągle powtarzali swoje, że musimy czekać. W końcu ok. godziny 12:00 w południe (18 kwietnia) do mojej sali wkroczył ordynator z kilkoma studentami i po naradzie łaskawie zdecydował o cesarskim cięciu z powodu braku postępu akcji porodowej. Byłam już na tyle nieprzytomna z bólu, że jak mnie poproszono o podpisanie zgody na cesarkę to poprosiłam o okulary, bo nic nie wiedziałam. I nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie to, że okulary cały czas miałam na nosie:) Pamiętam potem cudowny powiew powietrza jak w trybie natychmiastowym przewożono mnie na wózku do sali operacyjnej. 

Akcja na sali zabiegowej działa się w tempie ekspresowym, no może poza znieczuleniem, gdyż pani anestezjolog nie mogła mi się wbić,  chyba za 3 razem jej się to udało. Pominę już oburzenie pani anestezjolog tym, że kazano jej pojawić się na sali operacyjnej w ciągu kilku minut. Chyba przerwano jej lunch:) Była bardzo zła z tego powodu. Pozostali lekarze od razu zajęli się tym co do nich należało (bez marudzenia).

Paniom, które obawiają się cesarki powiem tylko tyle, że od znieczulenia do wyjęcia dzidziusia mija może 10 minut, przy wyjmowaniu Stasia czułam tylko lekkie ciągnięcie, samego szycia oczywiście nic nie czuć. Po zbadaniu i obmyciu małego położna przyniosła mi go do ucałowania, najpiękniejsza  chwila dla matki , łzy same płyną. Po operacji zostałam przewieziona do sali pooperacyjnej, gdzie czekałam na Stasia i męża (który poleciał za Stasiem i strzelał mu pierwsze fotki). Dokładnie od godziny 13:09 dnia 18 kwietnia zostaliśmy szczęśliwymi rodzicami. Długo trwało przyjście malca na świat, ale opłacało się czekać:) Jestem jednak pewna, że jeśli jeszcze kiedyś zajdę w ciążę od razu zdecyduję się na cesarskie cięcie. Wszystkim przyszłym mamom życzę wytrwałości i domagajcie się swoich praw!!! 

Mój przykład nie zachęca do porodu naturalnego, ale mam znajome, których porody były szybkie i bez większych komplikacji. Także wybór zostawiam Wam, spróbujcie swoich sił w porodzie naturalnym, a jak się obawiacie polecam cesarkę:)

A jakie Wy macie doświadczenia z wydaniem potomstwa na świat? Przeszłyście przez poród naturalny czy cesarskie cięcie? Co poradzicie przyszłym mamom?