Karmienie piersią czy mlekiem modyfikowanym?

Wybór wydaje się oczywisty. Jednak życie komplikuje trochę nasze wybory. Tak było w moim przypadku. Po trudnym porodzie i ostatecznym cięciu cesarskim okazało się, że doszło do zakażenia wewnątrzmacicznego i zabrano mi Stasia na inny oddział. Nacieszyłam się nim tylko dobę, po czym przyszła pani doktor i oznajmiła, że muszą mi zabrać dziecko. Nie dostałam żadnych konkretnych informacji, nie wiedziałam o co chodzi, tysiąc myśli kłębiło się w mojej głowie. Pierwszy samotny wieczór był straszny, ryczałam i nie miałam ochoty z nikim rozmawiać. Na drugi dzień kiedy poszłam do niego i zobaczyłam to miejsce pełne specjalistycznego sprzętu przeraziłam się i znowu polały się łzy. Mimo iż mój Staś był podłączony tylko do EKG to i tak zrobiło to na mnie okropne wrażenie, do jego małej główki były przyczepione jakieś kable i leżał tam sam taki bezbronny. Od samego początku miał problemy z ssaniem (następstwo zakażenia), po tym jak mi go zabrali nie mieliśmy zbyt komfortowych warunków, żeby uczyć się karmienia piersią. Spotkałam się kilka razy z położną laktacyjną, ale sama stwierdziła, że dziecko jest "leniwe" i nie chce mu się ciągnąć piersi. Nie wiem jaka była bezpośrednia przyczyna tego, że pokarmu miałam jak na lekarstwo, ale przypuszczam, że zakażenie maluszka i odseparowanie mnie od niego miało decydujące znaczenie. Tyle ile mogłam ściągałam w specjalnie do tego przeznaczonym miejscu w szpitalu (elektryczne laktatory ułatwiały sprawę).  Mojego pokarmu było niewiele, dlatego Stasiu dostawał głównie mleko sztuczne.  Po tygodniu wypisano nas ze szpitala. W domu mieliśmy ciszę i spokój, mogliśmy zabrać się do nauki karmienia piersią. Przez pierwszy tydzień nie było zmian. Aż któregoś dnia Staś w końcu pociągnął kilka razy pierś. Byłam bardzo szczęśliwa. Z dnia na dzień było lepiej. Ale niestety nigdy nie doszliśmy już do całkowitego wyeliminowania butelki. Ale zdarzały się karmienia oparte tylko na pokarmie naturalnym. Sprawiało mi to dużą radość. Nie trwało to zbyt długo, w połowie sierpnia przyczepiła się do mnie okropna infekcja i lekarstwa, które można brać przy karmieniu piersią nie pomagały. Skończyło się chyba na 3 antybiotykach i to był niestety koniec karmienia. Zbyt długa przerwa spowodowała, że pokarm prawie zanikł. W międzyczasie Stasiowi pojawiły się 2 ząbki, którymi niestety mnie gryzł, gdy próbowałam podać mu pierś. Gryzł do tego stopnia, że leciała krew i ból był nie do wytrzymania (denerwował się, że prawie nic nie leci). Dlatego postanowiłam, że trzeba to skończyć. Nie przynosiło to już przyjemności ani dziecku ani tym bardziej mnie. Bardzo przeżyłam to, że nie mogę już go karmić i byłam zła, że jakaś głupia infekcja zaprzepaściła nasze starania. Cieszę się jednak, że przez te 4 miesiące jego życia starałam się dać mu tyle ile mogłam tego mleczka (nie za dużo ale zawsze coś). Gdybym mogła karmiłabym go pewnie do około roku. Wydaje mi się, że jest to taka zdrowa granica  i dla dziecka i dla matki.
A jaki Wy macie stosunek do karmienia piersią? Jak długo zamierzacie karmić i czy miałyście jakieś problemy z tym związane? Czekam na Wasze opinie!!!